Czyli zainicjowanie procesu pamięciowego, poprzez przygotowanie podłoża: słów, zwrotów i skojarzeń, które każdy z nas ma na określone tematy. To inaczej „zaproszenie” mózgu do pracy

Osoba ucząca się z lektorem otwiera podręcznik na danej lekcji i czyta zawarty w niej dialog w języku polskim w celu zapoznania się z treścią. Warto tutaj poświęcić chwilę na zaaranżowanie w wyobraźni kontekstu sytuacyjnego: kolorów, dźwięków, kształtów i dynamiki akcji oraz słów i zwrotów. Treść lekcji zazwyczaj jest nam znana z języka ojczystego. Następnie lektor włącza kasetę z lekcją. Zadaniem osoby uczącej się jest śledzenie wzrokiem tekstu odpowiadającego nagraniu z kasety. Układ podręcznika umożliwia jednoczesne śledzenie tekstu w obu językach. Pierwsze słuchanie tekstu powinno przebiegać bez przerwy. Natomiast, gdy uczący chce, może odsłuchiwać kasetę kilkakrotnie, mówić na głos z lektorem lub utrzymywać się dłużej nad wybranymi słowami czy zdaniami.
Celem tej fazy nie jest usiłowanie zapamiętania jakichkolwiek fragmentów tekstu.

Przygotowanie, czyli zapoznanie się z treścią tekstu, jaki będziemy zapamiętywać, rozpoczyna teraz proces tworzenia się skojarzeń i nowych śladów pamięciowych, które będziemy utrwalać, a potem odtwarzać w procesie komunikowania. Nie bez znaczenia jest usłyszenie po raz pierwszy poprawnej wymowy.
Na tym etapie poznawania języka, ważniejsze jest zapoznanie się z jego brzmieniem, melodią, intonacją, akcentem, niż z poszczególnymi słowami.
Wyżej wymienione techniki uaktywniają zarówno prawą jak i lewą jak i prawą półkulę mózgową.

    
 Zapamiętywanie

W tej fazie nastepuje przetworzenie przez mózg informacji wprowadzonych w inicjacji. Utrwalenie śladów pamięciowych integracja nowej wiedzy z już posiadaną.

Kluczem do uzyskania optymalnych warunków do realizacji powyższych celów jest stan głębokiego relaksu. Jak osiągam ten stan? Jedną z możliwości jest wykorzystanie urządzenia (bazującego na zjawisku biologicznego sprzężenia zwrotnego) oferowanego przez system SITA. Pracując z urządzeniem kursant układa wygodnie ciało w pozycji półleżącej, zakłada maskę oraz słuchawki, zamyka oczy i włącza urządzenie. Rozluźnia się i koncentruję na własnym oddechu, w rytm, którego zapalają się i gasną diody w masce oraz pojawia się dźwięk. W miarę upływu czasu oddech się wyrównuje, staje się rytmiczny.

Jak rozpoznaję stan głębokiego relaksu?

oddech – miarowy, głęboki i spokojny oddech
umysł – wyciszony, spokojne myśli, pasywne wyobrażenia
ciało – rozluźnione (brak silnego napięcia), może nastąpić uczucie przyjemnej ociężałości
emocje – wewnętrzny spokój, a nawet wewnętrzną radość
po wyjściu ze stanu relaksu czuje się tak, jak po długim wypoczynku.
W stanie głębokiego relaksu kursant odsłuchuje całą lekcję bez zatrzymywania lub cofania kasety. Po zakończeniu odsłuchu pozostaję w stanie relaksu jeszcze około 10 min. w wygodnej pozycji, z zamkniętymi oczami, aby mózg mógł efektywne zakończyć proces.
W przypadku przerwania odsłuchu lub zaśnięcia podczas lekcji należy powtórzyć całą fazę zapamiętywania.
Ważny jest sposób, w jaki odsłuchujemy kasetę: nie otwieramy oczu, koncentrujemy się na własnym oddechu a nie na słowach płynących z kasety, pozwalamy przepływać myślom nie kontrolując ich. Jest to odsłuch mimowolny.

Proces pamięciowy zachodzący w mózgu jest nieświadomy. Stan głębokiego relaksu pozwala na swobodny, nie zakłócony przebieg zapamiętywania. Sprzyja temu również ograniczenie bodźców zewnętrznych.
    

 Aktywizacja

To kolejny etap procesu pamięciowego, sprawdzian tego, co zostało zapamiętane, uaktywnienie wiedzy w nowy sposób.

W tej fazie mamy szansę całkowicie zaangażować swoją aktywność w użyciu nowego języka. Warto  zdecydować się na pełne uczestnictwo „wystawianie się” i próbowanie, wchodzenie do gry i aktorstwo w scenkach. Nie chodzi o dokładne odtwarzanie treści lekcji, lecz odważne ćwiczenie – tworzenie nowych konfiguracji ze wszystkiego, co przyswoiliśmy.

To faza w pełni twórcza, decydująca o tym, czy powiedzie się akt komunikacji. „Znajomość języka to przede wszystkim stała dyspozycja do szczególnego rodzaju zachowań twórczych – prawidłowego reagowania na sytuacje nowe (co praktycznie nigdy nie polega na przypominaniu sobie poprzednio wyuczonych pożytecznych tekstów). Ucząc się języka budujemy nowy wymiar naszego wnętrza – źródło, z którego będziemy mogli czerpać warianty rozwiązywania nieskończonej ilości nieprzewidzianych sytuacji językowych i życiowych”. (L. L. Szkutnik) 
       
    
 Powtórka w relaksie

Jest to kolejny etap procesu pamięciowego. Powtarzanie jest niezbędne do utrzymania świeżości i elastyczności śladów pamięciowych, a tym samym utrzymania informacji w pamięci długotrwałej i łatwego do niej dostępu.

Zachowujemy się tak samo jak w fazie zapamiętywania, czyli wchodzimy w stan głębokiego relaksu. Odprężone ciało, uspokojony umysł oraz brak dodatkowych zakłócających informacji sprzyjają konsolidacji śladów pamięciowych. Przeciwdziałamy w ten prosty i skuteczny sposób opadaniu krzywej zapominania.

Naturalnym etapem procesu pamięciowego jest zapominanie. Tak więc, warunkiem dobrego zapamiętywania jest zrobienie powtórki po pewnym określonym czasie. Tworzy się sieć informacji stanowiąca bazę posługiwania się nowym językiem. Nowe informacje będą tym łatwiej przyjmowane przez umysł, jeżeli będą mogły „zahaczyć się” o już istniejącą wiedzę.